Meloenpeer

Solanum muricatum (Pepino)
Ook meloenpeer of appelmeloen genaamd

In bloei is de Solanum bijna altijd te herkennen.
Bijna alle bloemen hebben een vijfdelige kroon, die alleen of in sierlijke trossen bijeen staan. Het meest opvallende is dat alle bloemen een goudgeel kegeltje hebben waarvan een snaveltje zowaar uit de bloem springt. Dit komt omdat het kegeltje gevormd wordt door samengegroeide, lange meeldraden, waarvan de helmknoppen langer zijn dan de meeldraden. Deze omsluiten de stijl, die juist buiten het kegeltje uitsteekt.

Hier bij ons kunnen we ze als kuipplant opkweken die ook hier bij ons eetbare vruchten oplevert. De vruchten worden zo groot als tennisballen. Door de vorm die op een peer gelijkt en de smaak naar meloen gaat, wordt deze vrucht ook weleens de meloenpeer genoemd.

De meloenstruik groeit uit tot een 90 cm hoge bossige halfheester. Na een zelfbestuiving komen de paarsblauwe bloemen tot een gladde vrucht. In het voorjaar ontwikkelen zich een aantal okselscheuten waarvan er een aantal worden verwijderd (dieven). Aan de overgebleven takken kunnen zich dan optimaal vruchten vormen.

In de herfst worden ze binnengehaald en teruggesnoeid.
De plant kan hoogstens -2° verdragen. Tijdens de wintermaanden vraagt de plant weinig verzorging.  
De potkluit vochtig houden is voldoende. Na de winter kan ze terug worden buiten geplaatst.

In het groeiseizoen (na 15 mei) kunnen de planten worden buiten gezet. Dan vragen de planten veel water en een regelmatige bemesting.

De vrucht bevat 35 mg vitamine C per 100g, 7% carbohydraten en 92% water. Men plukt de vruchten iets voor volle rijpheid (augustus). Ze bewaren verschillende weken op kamertemperatuur.