Grote regenworm

Weetjes:
Er zijn verschillende soorten regenwormen. In Nederland en België komen 25 soorten voor. Wereldwijd zijn er meer dan 2200 soorten bekend.
Ze komen overal voor behalve in droge klimaten en op Antarctica.
Ze variëren in lengte van 2 cm tot meer dan 300 cm en 8 mm dikte.

Er zijn diepgravers die diepe verticale gangen maken zoals de veel voorkomende regenworm (9-30 cm lang) of de rode worm (1-15 cm lang).

Aan de spitstoelopende voorkant bevindt zich de mondopening, hij heeft een mondlapje waarmee hij kan grijpen, dit echter zonde kaken of tanden. Vaker zie je een sigarenbandje rondom zijn lichaam, dit wordt vaak aangezien als een litteken, waar de worm in tweeën is gesneden en weer aaneen is gegroeid, maar in werkelijkheid is dit een speciale klier die de cocon afscheidt…Wormen zijn nuttige dieren , ze verorberen grote hoeveelheden bodemdeeltjes, waarvan ze de bacteriën en het organisch materiaal verteren. Ook eten ze soms dode dieren, zoals andere wormen, of ook wel uitwerpselen.

Ze bevorderen ook de humusvorming door rottende bladeren hun gangen in te trekken om deze daar te verorberen buiten het bereik van vogels… Zoals men al zal vermoeden zijn wormen geliefd bij tuiniers, zijn uitwerpselen vormen voedsel voor de planten. Door het graven verluchten ze de bodem en vermengen de verschillende lagen tuinaarde. De regenworm bezit zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen, maar kan zichzelf niet bevruchten. De paring duurt 3 - 4 uur, gedurende deze tijd blijven de dieren met hun achtereinden in hun eigen holen. De jonge worm komt na 1 - 5 maanden uit en na 6 - 18 maanden is hij in staat zich voort te planten. Hoe lang wormen kunnen blijven leven is niet zeker, maar in gevangschap is 6 tot 10 jaar mogelijk.

 

Regenwormen zijn vooral 's nachts actief. In de winter kruipen de regenwormen dieper de grond in en gaan in een soort winterslaap.

Een regenworm kan zich soms los rukken van een kleine vogel door zich schrap te zetten. Als er een klein stukje van zijn lichaam wordt afgetrokken blijft hij in leven, maar de worm sterft als hij  in tweeën breekt.

De dauwpier (9-30 cm lang) leeft vlak onder het grondoppervlak en laat bovenop de grond hoopjes uitwerpselen achter.
Er zijn er ook die in de strooisellaag leven zoals de mestpier, die 6 tot 13 cm lang wordt en door zijn rode kleur en soms oranje dwarsbanden in Amerika wel tijgerworm wordt genoemd.

In humusarme grond leven ongeveer 62 wormen, in humusrijke grond meer dan 432 wormen per m².

Als de zon heel fel schijnt kruipt de regenworm diep in de grond. Er wordt wel gezegd dat hij van regen houdt en daarom naar boven komt als het regent. Nee, hoor! Hij komt naar boven omdat zijn gangen vol water lopen.

Naar schatting bevat één hectare grasland, acht miljoen regenwormen voor. Regenwormen hebben geen oren of ogen, ze zijn zeer gevoelig , ook voor licht. De regenworm graaft door de grond opzij te duwen, en eet er dan ook een heel groot deel van op.  Je kunt ze zien als ze bv in paniek naar de oppervlakte kruipen, dit kan door het trillen van de grond komen als er een mol aan het werk is, of door menselijk handelen, zoals een stok in de grond steken.

Een regenworm beweegt zich voort door golvende samentrekkingen. Ieder segment van het lichaam werkt apart en werkt van voor naar achter. Op zijn gladde huid staan kleine borsteltjes waarmee hij vlug in de grond kan wegkruipen. De roosachtige tint van veel regenwormen wordt veroorzaakt door de kleurstof hemoglobine in hun bloed, die zorgt voor het vervoer van de zuurstof.

Ze leven en werken het liefst in het duister, tot aan het grondwater is hun terrein.  Ze kunnen gangen maken tot wel 2 meter diep, maar het meeste voedsel vinden ze in de bovenlaag, het is dus niet raar dat je ze daar meestel tegenkomt.